De Blobboom

In de klas werk ik met de Blobboom.
"The Blob Tree" werd in de jaren '70 ontwikkeld door Pip Wilson. Het is een heel eenvoudige tekening van een boom met figuurtjes erin. De prent vraagt hoe je je voelt in een bepaalde situatie.

Vijf dagen op zeven, van 8 uur 's ochtends tot 4 uur 's avonds, leven en werken mijn 19 leerlingen en ik samen. We denken elkaar door en door te kennen, en als we niet opletten, vergeten we stil te staan bij hoe we met elkaar omgaan en hoe we ons voelen in de klas. De Blobboom helpt ons aan zelfreflectie te doen en brengt vaak gesprekken op gang, die de klassfeer optimaliseren.

Als introductie toon ik aan de kinderen de boom. Ik vertel hen over een gek volkje, de Blobs, die in die grote boom zonder blaadjes wonen.
"Elke dag leven en spelen ze samen. Op sommige dagen zijn ze blij, maar soms zijn ze ook verdrietig of bang."

Samen met de kinderen bekijken we een paar Blobs wat beter.
- Wie valt je op?
- Wie staat onderaan?
- Wie staat bovenaan?
- Welke Blob kijkt vrolijk?
- En welke ziet er droevig uit?
- Wie is bang?
- Hoe zou dat komen?
- Wat zou er gebeurd zijn?
- Hoe kunnen de Blobs elkaar helpen?


Daarna leggen we de link met onze klas.
"Eigenlijk kunnen we de klas vergelijken met die boom. En de Blobs, dat zijn wij. In onze klas voel je je soms ook bang of buitengesloten. Misschien zijn er dagen dat je boven in de boom staat te lachen. Af en toe wil je liever alleen zijn."
- Wanneer zit je hoog in de boom?
- Wanneer bengel je aan een tak?
- Waarom ben je soms bang in de klas?
- Kunnen de anderen jou dan helpen? Op welke manier?

De Blobboom hangt steeds vooraan aan het bord. De kinderen krijgen ook een eigen exemplaar in hun bankje. Op gezette tijden halen we hem tevoorschijn. Dan mag elke leerling een Blob uitkiezen met wie hij of zij zich die dag het meest identificeert en inkleuren. Deze activiteit kan ook de aanzet zijn tot een gesprek. Wie voelt zich goed? Wie zit vandaag niet zo goed in zijn vel? Hoe komt dat? Kunnen de anderen hierbij helpen? Hoe kunnen we nog beter samenleven in onze klas?

Maar het hoeft natuurlijk niet steeds klassikaal. Als ik merk dat een kind zich terugtrekt, angstig is of net heel uitgelaten, kan de blobboom de start zijn van een gesprek.
En ook de juf zit ergens in die boom natuurlijk!

PS: We gebruikten vandaag de boom ook om over het vreselijke busongeluk in Zwitserland te praten. De kinderen kleuren vallende en treurende, eenzame Blobs. Samen kijken we naar nieuwsfragmenten, we branden een kaarsje, we maken het even stil. 
Onze kinderen hebben verdriet, net als de juf.

Positieve postbus

Als kinderen zich goed voelen in de klas, werken en leren ze beter.
Daarom leren we elkaar complimentjes te geven. Dat lijkt eenvoudig, maar kinderen vinden het best moeilijk om de kwaliteiten en sterke kanten van een ander onder woorden te brengen.

Ik werk in de klas met een postbus. Elk kind heeft zijn eigen postvakje. Op vrije momenten mogen kinderen briefjes met complimenten naar elkaar schrijven. Die briefjes stoppen ze in het juiste vakje. Ook de juf doet mee! Op vrijdag speel ik voor postbode en krijgt elke leerling zijn post.

De postbus was een idee dat ik al lang had. Met een schetsje van hoe die er moest uitzien, stapte ik een tijdje geleden naar Markdal, een dagcentrum voor mensen met een mentale beperking hier in de buurt van de school. Zij maakten deze prachtige postbus!
Natuurlijk kan je ook werken met doosjes, of met enveloppes aan het prikbord.

Om het schrijven van briefjes wat te sturen en het bedenken van complimenten wat makkelijker te maken, maak ik voorgedrukte briefjes voor de kinderen. Ze knippen het briefje uit dat ze willen gebruiken. Zo zijn ze al een eind op weg!

De kinderen vinden de postbus erg leuk. Ze schrijven graag post naar elkaar, maar het leukste is natuurlijk post ontvangen! Als na een week hun eigen postvakje leeg is, zie ik soms wat teleurstelling. Daarom spelen we soms 'geheime vriendjes'. Op maandag krijgt iedereen een geheim vriendje toegewezen. Naar dat vriendje moeten ze zéker één briefje schrijven tijdens de week. Zo is op vrijdag toch iedereen blij!

Spiekbriefje

Heel wat kinderen zijn gespannen voor een aangekondigde toets. Daarom dacht ik vorig jaar dat een spiekbriefje misschien wel zou helpen. Voor elk kind maakte ik een briefje om op de bank te plakken. Zo konden ze tijdens de toets ongestoord spieken.
Of de punten écht beter waren, dat weet ik niet. Maar de sfeer was in elke geval stukken beter en meer ontspannen!

(naar een schitterend idee van juf Sylvie van TVKlasse) 

Bravobon

In de klas werk ik met bravobons. Iemand spontaan helpen, mooi schrijven, goed meewerken in de klas, een knappe tafeltoets... Dat verdient soms een bravobonnetje.
Bij de kinderen is het een succes. De bons worden verzameld als trofeeën. Als ze er 10 gespaard hebben, mogen ze een verrassing kiezen. Fier als een gieter en onder luid applaus komen ze dan plechtig naar voor in de klas. Soms is de verrassing voor hen alleen, soms kiezen ze iets waarvan heel de klas kan meegenieten. Dan is het feest!
Ook zonder verrassing zou dit beloningssysteem goed werken bij mijn kinderen. Veel kinderen bewaren de bons in een geheim vakje in hun boekentas, om thuis te kunnen laten zien: "Kijk eens hoe trots de juf op mij is!" Ongewenst gedrag is goed bij te sturen met deze 'beloningen', zo heb ik ervaren. En voor elk kind kan je aparte, individuele werkpunten in de kijker zetten.
Hieronder vind je zowel de bravobons, als de verrassingen die de kinderen kunnen kiezen.
Veel plezier ermee!